درد غریبی است ، بخواهی بگویی و احساس ناتوانی بر تو حاكم باشد...
دلم می خواست می توانستم عاشق باشم...
دلم می خواست می توانستم خودم را درك كنم ، دلم می خواست می توانستم دوست داشته باشم بی قید...
عمری است اینگونه می سوزم ای دوست...
اگر بی زاری از من ، اگر نفرتی ز من در دلت داری ، حرفی نیست ، بر سرم فریاد بكش ، بر سرم داد بزن ، لااقل بگذار كسی باشد .

كه مرا لعن كرده باشد ، كسی كه برایش احترام زیادی قائلم ، شما غریبه نیستی ، غریبه منم ، كه هنوز نتوانستم خودم را بفهمم ،

غریبه منم ، ببخش مرا ، اگر چه می دانم از من دلگیری ، اما آیا برای تو هیچ نگفته بودم ، من به شما حرفهایی را زدم كه به هیچكس نگفته بودم ، من شما رادوست خود می دانم و این بالاترین مرتبه ی احترامی است كه می توانم به كسی داشته باشم...
من دلگیرم و باور كن دست خودم نیست...
نمی دانم اگر انتظار ناگفته های مرا داری ، حرفی نیست برایت خواهم گفت ، اما دوست ندارم كسی را مانند خودم پر از درد و پر از گنگی سازم ، اما من آدمی هستم كه هنوز نمی داند دلیل زنده بودنش چیست ، دلیل اینكه می خواند ، می داند ، می گوید چیست...
من دوست دارم می توانستم عاشق باشم ، مانند همه ی آدمهای این سرزمین ، همه ی آدمهای این دنیا...
درد غریبی است ، گرامی...
به تو خواهم گفت ، اگر زنده باشم...